Τελικά υπάρχει φιλία μεταξύ αντρών και γυναικών;

Σε μια εποχή σεξουαλικά απελευθερωμένη δεν μπορώ να μην αναρωτηθώ: υπάρχει φιλία μεταξύ αντρών και γυναικών;
Λόγω της διαφορετικότητας του φύλου υπάρχει πάντα ο "κίνδυνος" της ερωτικής έλξης. Τις περισσότερες φορές η ερωτική διάθεση είναι μονομερής και είτε εκδηλωθεί είτε όχι, η κατάσταση οδηγείται σε αδιέξοδο και τελικά η φιλία διαλύεται. Αργά ή γρήγορα απομακρύνεται ο ένας από τον άλλο προτού δυσκολέψουν περισσότερο τα πράγματα και πληγωθούν περαιτέρω. Γιατί η πληγή μένει όπως και να έχει, και πονάει όσο κι αν προσπαθούμε να το κρύψουμε.

Απ' την άλλη βέβαια μήπως όλα είναι στο μυαλό; Γίνεται να ξεκαθαρίζονται τα πράγματα απ' την αρχή, να γνωρίζουν και οι δύο τι θέλουν από την σχέση αυτή;
Προσωπικά πιστεύω ότι για να περάσεις από μια φιλία σε μια ερωτική σχέση πρέπει πρώτα να προηγηθεί ώριμη σκέψη ώστε να μην υπάρχει αμφιβολία για το αν είναι σωστό ή όχι αυτό που πάει να αλλάξει. Η ζυγαριά προς τα που γέρνει: δυνατή φιλία ή ερωτική επιθυμία; Και σαφώς ειλικρίνεια προς τον εαυτό μας και τον άλλο. Οι φίλοι είναι άτομα που εκτιμούμε και χρειαζόμαστε στη ζωή μας. Το πρώτο πράγμα που τους οφείλουμε είναι ειλικρίνεια για τα συναισθήματα μας. 

Δύο φίλοι

Κάποτε ο Άλφα είπε στην Χι: "Ταιριάζουμε τόσο που θα μπορούσαμε να είμαστε μαζί. Αλλά πάλι, από την άλλη αν κάτι πήγαινε στραβά; Το να μην μπορώ να σε δω ή να σου μιλήσω, είναι μεγάλο ρίσκο για να το πάρω"

Το σκέφτηκε πριν το πει; Δεν ξέρω. Απλά ήταν ειλικρινής με τα θέλω του για την Χι. Και είναι ακόμα φίλοι...

P.S.: Τον προβληματισμό μου και την καληνύχτα μου με ένα όμορφο τραγούδι...!

Like sand in my hands

Σε ένα ταξίδι που έκανα κάποτε στο Μάντσεστερ επισκέφτηκα την Art Gallery και εντυπωσιάστηκα από αυτόν τον πίνακα. 

Την ζωντάνια και την αμεσότητα του. 

Έβλεπα τα χέρια να σηκώνονται με την άμμο να ξεχειλίζει, μέχρι να μείνει μέσα τους παρά μόνο ελάχιστη. 

Κάθε μέρα ζούμε κάτι διαφορετικό. Χαιρόμαστε, λυπόμαστε, γελάμε, κλαίμε, κάνουμε τρέλες, ερωτευόμαστε, κάνουμε φίλους, χωρίζουμε, άλλοτε κερδίζουμε και άλλοτε χάνουμε. Κάθε μέρα που περνάει είναι μια εμπειρία, καλή ή κακή, που κάτι όμως μας δίδαξε. Και καθώς η άμμος ξεχειλίζει, στα χέρια μας μένουν μόνο μερικοί κόκκοι. Αυτοί που άξιζαν να κρατήσουμε. 

Είναι οι αναμνήσεις και οι άνθρωποι που άξιζαν να μείνουν πλάι μας!

"Struggle to survive" Manchester Art Gallery

 "So dance in the wind, so dance into brokenness,

So dance into the fire to the other side,

It's so easy to fall in the valley of hate and listen to the fakes,

So dance into brokenness, so dance to the other side.[...]

So dance with a reason or you'll be made to think you don't have one.

So dance into hate, so dance into the fire, so dance until you die"

Αξίζει...

Λένε πως ο σπόρος του έρωτα δημιουργεί

τον καρπό της αγάπης.

Λένε πως η μήτρα της αλήθειας είναι 

ένα ψέμα που δεν πίστεψε κανείς.
Λένε πως γεννήτορας των ονείρων
είναι η ανταρσία της λογικής και πως
πίσω από κάθε πίστη υπάρχει η φλόγα της ελπίδας.

Αξίζει λοιπόν να αναζητήσεις τον έρωτα
πριν αγαπήσεις.
Να πεις ένα ψέμα για να υπερασπιστείς
την αλήθεια.
Να πολεμήσεις την λογική για να κατακτήσεις

το όνειρο και να ελπίσεις πριν κατορθώσεις να πιστέψεις.

Αυτή είναι η ζωή.
Μια αμαρτία πριν την εξιλέωση και μια προδοσία
πριν την νίκη.
Έτσι απλά.
Γιατί δεν μετρά το τέλος που θα 'ρθει, αλλά
η ελπίδα πως ίσως καταφέρεις να το
προσπεράσεις.

 

Από το βιβλίο της  Ευαγγελίας Ευσταθίου «Προσωπικές στιγμές», εκδ. Λιβάνη

Έρωτας - πάθος

Μέρες τώρα το σκέφτομαι. Αναρωτιέμαι... υπάρχει έρωτας χωρίς πάθος; Πως γίνεται να υποστηρίζει κανείς ότι είναι ερωτευμένος αλλά να μην παθιάζεται με τον άλλο;

Για μένα ο έρωτας από μόνος του είναι ένα πάθος. Είναι η ανάγκη που σε κάνει να θέλεις να δεις, να ακούσεις, να αγγίξεις, να γευθείς, να νιώσεις τον άλλο.

Να διεκδικείς κάθε χαμένο λεπτό...

Να αφήνεσαι...

Να σου λείπει το φιλί του άλλου ακόμα κι αν πριν από ένα λεπτό σε φίλησε για καληνύχτα στο σκαλοπάτι του σπιτιού σου...Να σε κρατάει αγκαλιά και να νιώθεις ότι αυτό σου είναι αρκετό... Κάθε σου κύτταρο κάθε στιγμή να αποζητά τον άλλο... Να είσαι απλά μαζί του και αυτό να είναι καλύτερο από κάθε σου όνειρο.

Μήπως όμως από την άλλη αυτό να είναι πολύ ουτοπικό; 'Η απλά για άλλη μία φορά είναι θέμα χαρακτήρων; "Είναι στον άνθρωπο" που λέμε. Εγώ πάντως πιστεύω -μέχρι να μου αποδειχθεί το αντίθετο- ότι στον έρωτα παλεύεις να ζεις την κάθε στιγμή μαζί με τον άλλο γιατί απλά θες να μοιράζεσαι μαζί του κάθε σου εμπειρία.

Ένας φίλος μου είπε κάποτε ότι ο έρωτας είναι ένα πάθος ολέθριο που σε κάνει να χάνεις κάθε ισορροπία στην σχέση. Ίσως και να έχει δίκιο...ίσως απλά εγώ να μην μπορώ να το καταλάβω...

Ξέρεις ότι είσαι ερωτευμένος όταν...

Καιρό τώρα ψάχνω να βρω πως είναι ο έρωτας, ποια είναι τα σημάδια του, πως διαπιστώνεις ότι είσαι ερωτευμένος. Φυσικά, τώρα θα σκέφτεστε "Μάλλον αυτή δεν έχει ερωτευθεί, γι' αυτό αναρωτιέται". Και απαντώ, "Εσείς πως ξέρετε ότι έχετε ερωτευθεί;" 

 Δεν είμαι αφελής. Δεν μιλάω για την πρώτη ματιά, την έλξη ή απλά την αρέσκεια του ενός προς τον άλλο. Αυτό μπορεί να το νιώσεις για τον οποιοδήποτε -έναν περαστικό, έναν άγνωστο σ' ένα μπαρ, ακόμα κι για ένα φίλο.

Μιλάω για την ανάγκη που σου δημιουργεί ο άλλος, να θες να τον βλέπεις, να τον ακούς, να τον σκέφτεσαι, να σου λείπει ακόμα κι αν τον έχεις δει μια ώρα πριν. Κάτι σαν «φαγούρα»!

Κι ενώ για πολύ καιρό ένιωθα μπερδεμένη και πολλές φορές χαμένη, νομίζοντας ότι ήμουν ερωτευμένη επειδή απλά ο άλλος «μ' αρέσει», έρχεται η φίλη μου η Ν. και μου "ταράζει πραγματικά τους κύκλους"(!), λέγοντας ότι συνειδητοποιείς ότι είσαι ερωτευμένος όταν χάνεις τον έλεγχο.

Νομίζεις ότι όλα έχουν μπει σε μια τροχιά που εσύ έχεις χαράξει, που θεωρείς και προσδοκάς ότι είναι σωστή. Όμως όταν χάνεις τον έλεγχο συνειδητοποιείς ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο και αυτονόητο. Γιατί ο έρωτας δεν είναι δεδομένος, είναι απλά ανίκητος σε κάθε μάχη που σχεδιάζεις, γι' αυτό είναι καλύτερα να παραδοθείς ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι έχασες τον έλεγχο. 

Τώρα πια το ξέρω...

"Ξέρεις ότι είσαι ερωτευμένος όταν δεν μπορείς να κοιμηθείς επειδή πραγματικά είναι πολύ καλύτερο από ό,τι ονειρευόσουν"
Dr. Seuss,1904-1991,Αμερικανός συγγραφέας

Παντού υπάρχει ένας ερωτευμένος

Σήμερα το απόγευμα προσπαθώντας να διαβάσω για τις επικείμενες εξετάσεις, ερχόταν στα αυτιά μου το τραγούδι του Παύλου Σιδηρόπουλου «Να μ' αγαπάς» από κάποιο γειτονικό σπίτι. Έμεινα για λίγο να το ακούσω. Είναι από τα τραγούδια που μ' αρέσουν πολύ...

Όταν τελείωσε, άρχισε να παίζει ξανά, και ξανά και ξανά, για περίπου μία ώρα, ίσως και παραπάνω, δεν ξέρω. Τότε έκανα την σκέψη ότι είναι κάποιος ερωτευμένος και προφανώς ο έρωτας του δεν ανταποκρίνεται. Πόσες φορές κι εγώ δεν τα έχω περάσει, βάζοντας ερωτικά τραγούδια που τα άκουγα ξανά και ξανά και τα οποία έφταναν στ' αυτιά μου σαν γιατρειά, γιατί ο έρωτας είναι αρρώστεια...προς Θεού όμως, όχι με την κακή έννοια!

Θέλω απλά να πω ότι έχει συμπτώματα αλλά και θεραπεία. Άπαξ όμως και κολλήσεις δύσκολα ξεκολλάς! Είναι το συναίσθημα που μπορεί να σ' ανεβάσει αλλά και να σε ρίξει, να σε κάνει χαρούμενο αλλά και δυστυχισμένο, να σε αλλάξει τελείως, είναι ένα συναίσθημα με δύο μορφές.

 Έχω αναρωτηθεί πολλές φορές, γιατί απλά να μην είχε μία μορφή, την καλή; Γιατί όλοι όσοι ερωτευόμουν δε με έκαναν ευτυχισμένη ή γιατί όλοι όσοι ερωτεύτηκα δεν με ερωτεύονταν με την πρώτη ματιά; Και τελικά καταλήγω στο ότι πολύ γρήγορα θα βαριόμουν και θα έπαυα να κυνηγώ αυτά που μου αρέσουν. Το κυνήγι στον έρωτα έχει την πλάκα! Αυτό αξίζει και αυτό είναι που τον κάνει 'πικάντικο'! Αν τα είχαμε όλα έτοιμα στα πόδια μας σύμφωνα με τις επιθυμίες μας τίποτα δεν θα είχε νόημα. Γιατί σημασία έχει να κυνηγάς αυτά που αγαπάς κι ας πονέσεις για να τα αποκτήσεις. Κι αν δεν τα καταφέρεις, πάντα θα υπάρχουν άλλα πράγματα για να αγαπήσεις και να κυνηγήσεις!