Τελικά υπάρχει φιλία μεταξύ αντρών και γυναικών;

Σε μια εποχή σεξουαλικά απελευθερωμένη δεν μπορώ να μην αναρωτηθώ: υπάρχει φιλία μεταξύ αντρών και γυναικών;
Λόγω της διαφορετικότητας του φύλου υπάρχει πάντα ο "κίνδυνος" της ερωτικής έλξης. Τις περισσότερες φορές η ερωτική διάθεση είναι μονομερής και είτε εκδηλωθεί είτε όχι, η κατάσταση οδηγείται σε αδιέξοδο και τελικά η φιλία διαλύεται. Αργά ή γρήγορα απομακρύνεται ο ένας από τον άλλο προτού δυσκολέψουν περισσότερο τα πράγματα και πληγωθούν περαιτέρω. Γιατί η πληγή μένει όπως και να έχει, και πονάει όσο κι αν προσπαθούμε να το κρύψουμε.

Απ' την άλλη βέβαια μήπως όλα είναι στο μυαλό; Γίνεται να ξεκαθαρίζονται τα πράγματα απ' την αρχή, να γνωρίζουν και οι δύο τι θέλουν από την σχέση αυτή;
Προσωπικά πιστεύω ότι για να περάσεις από μια φιλία σε μια ερωτική σχέση πρέπει πρώτα να προηγηθεί ώριμη σκέψη ώστε να μην υπάρχει αμφιβολία για το αν είναι σωστό ή όχι αυτό που πάει να αλλάξει. Η ζυγαριά προς τα που γέρνει: δυνατή φιλία ή ερωτική επιθυμία; Και σαφώς ειλικρίνεια προς τον εαυτό μας και τον άλλο. Οι φίλοι είναι άτομα που εκτιμούμε και χρειαζόμαστε στη ζωή μας. Το πρώτο πράγμα που τους οφείλουμε είναι ειλικρίνεια για τα συναισθήματα μας. 

Δύο φίλοι

Κάποτε ο Άλφα είπε στην Χι: "Ταιριάζουμε τόσο που θα μπορούσαμε να είμαστε μαζί. Αλλά πάλι, από την άλλη αν κάτι πήγαινε στραβά; Το να μην μπορώ να σε δω ή να σου μιλήσω, είναι μεγάλο ρίσκο για να το πάρω"

Το σκέφτηκε πριν το πει; Δεν ξέρω. Απλά ήταν ειλικρινής με τα θέλω του για την Χι. Και είναι ακόμα φίλοι...

P.S.: Τον προβληματισμό μου και την καληνύχτα μου με ένα όμορφο τραγούδι...!

Like sand in my hands

Σε ένα ταξίδι που έκανα κάποτε στο Μάντσεστερ επισκέφτηκα την Art Gallery και εντυπωσιάστηκα από αυτόν τον πίνακα. 

Την ζωντάνια και την αμεσότητα του. 

Έβλεπα τα χέρια να σηκώνονται με την άμμο να ξεχειλίζει, μέχρι να μείνει μέσα τους παρά μόνο ελάχιστη. 

Κάθε μέρα ζούμε κάτι διαφορετικό. Χαιρόμαστε, λυπόμαστε, γελάμε, κλαίμε, κάνουμε τρέλες, ερωτευόμαστε, κάνουμε φίλους, χωρίζουμε, άλλοτε κερδίζουμε και άλλοτε χάνουμε. Κάθε μέρα που περνάει είναι μια εμπειρία, καλή ή κακή, που κάτι όμως μας δίδαξε. Και καθώς η άμμος ξεχειλίζει, στα χέρια μας μένουν μόνο μερικοί κόκκοι. Αυτοί που άξιζαν να κρατήσουμε. 

Είναι οι αναμνήσεις και οι άνθρωποι που άξιζαν να μείνουν πλάι μας!

"Struggle to survive" Manchester Art Gallery

 "So dance in the wind, so dance into brokenness,

So dance into the fire to the other side,

It's so easy to fall in the valley of hate and listen to the fakes,

So dance into brokenness, so dance to the other side.[...]

So dance with a reason or you'll be made to think you don't have one.

So dance into hate, so dance into the fire, so dance until you die"