Like sand in my hands

Σε ένα ταξίδι που έκανα κάποτε στο Μάντσεστερ επισκέφτηκα την Art Gallery και εντυπωσιάστηκα από αυτόν τον πίνακα. 

Την ζωντάνια και την αμεσότητα του. 

Έβλεπα τα χέρια να σηκώνονται με την άμμο να ξεχειλίζει, μέχρι να μείνει μέσα τους παρά μόνο ελάχιστη. 

Κάθε μέρα ζούμε κάτι διαφορετικό. Χαιρόμαστε, λυπόμαστε, γελάμε, κλαίμε, κάνουμε τρέλες, ερωτευόμαστε, κάνουμε φίλους, χωρίζουμε, άλλοτε κερδίζουμε και άλλοτε χάνουμε. Κάθε μέρα που περνάει είναι μια εμπειρία, καλή ή κακή, που κάτι όμως μας δίδαξε. Και καθώς η άμμος ξεχειλίζει, στα χέρια μας μένουν μόνο μερικοί κόκκοι. Αυτοί που άξιζαν να κρατήσουμε. 

Είναι οι αναμνήσεις και οι άνθρωποι που άξιζαν να μείνουν πλάι μας!

"Struggle to survive" Manchester Art Gallery

 "So dance in the wind, so dance into brokenness,

So dance into the fire to the other side,

It's so easy to fall in the valley of hate and listen to the fakes,

So dance into brokenness, so dance to the other side.[...]

So dance with a reason or you'll be made to think you don't have one.

So dance into hate, so dance into the fire, so dance until you die"

Αξίζει...

Λένε πως ο σπόρος του έρωτα δημιουργεί

τον καρπό της αγάπης.

Λένε πως η μήτρα της αλήθειας είναι 

ένα ψέμα που δεν πίστεψε κανείς.
Λένε πως γεννήτορας των ονείρων
είναι η ανταρσία της λογικής και πως
πίσω από κάθε πίστη υπάρχει η φλόγα της ελπίδας.

Αξίζει λοιπόν να αναζητήσεις τον έρωτα
πριν αγαπήσεις.
Να πεις ένα ψέμα για να υπερασπιστείς
την αλήθεια.
Να πολεμήσεις την λογική για να κατακτήσεις

το όνειρο και να ελπίσεις πριν κατορθώσεις να πιστέψεις.

Αυτή είναι η ζωή.
Μια αμαρτία πριν την εξιλέωση και μια προδοσία
πριν την νίκη.
Έτσι απλά.
Γιατί δεν μετρά το τέλος που θα 'ρθει, αλλά
η ελπίδα πως ίσως καταφέρεις να το
προσπεράσεις.

 

Από το βιβλίο της  Ευαγγελίας Ευσταθίου «Προσωπικές στιγμές», εκδ. Λιβάνη

"Δούναι και λαβείν"

Αναρωτιέμαι πολλές φορές, το "να δίνεις" πόσο μπορεί και με επηρεάζει, όταν αντιλαμβάνομαι ότι δεν επιστρέφεται. Και αυτό με κάνει να σκέφτομαι "γιατί συνεχίζω να δίνω;". Σκέφτομαι ότι ίσως επιστρέφεται με τρόπο που για μένα δεν είναι ο αναμενόμενος διότι αλλιώς το περίμενα ή που δεν μου είναι αρκετό. Αυτό με κάνει να αναρωτιέμαι για το τι πρέπει να κάνω: να περιμένω πρώτα να "πάρω" και μετά να "δώσω" -κάτι που δεν μου ταιριάζει- ή να συνεχίσω να δίνω και απλά να φεύγω όταν δεν παίρνω αυτό που μου αξίζει. Και αυτό κατά πόσο είναι εύκολο όταν πλέον έχεις μπλεχτεί συναισθηματικά;

Η επιβίωση κάθε είδους σχέσης στηρίζεται στο αμοιβαίο "δούναι και λαβείν". Ο κάθε συμβαλλόμενος εάν θέλει να επενδύσει στη διατήρηση της σχέσης φροντίζει να δίνει περιμένοντας πάντα να πάρει ως ανταπόκριση. Τι γίνεται όμως όταν ο ένας δίνει περισσότερα και παίρνει λιγότερα; Τελικά μετριέται το "πάρε-δώσε"; Αν πω ναι θα 'ναι ψέμα. Αν πω όχι, πάλι ψέμα θα 'ναι. Είμαστε τόσο εγωιστές που πάντα τείνουμε να θεωρούμε ότι εμείς κάνουμε τα πάντα, δίνουμε τα πάντα αλλά δεν παίρνουμε τίποτα. Δεν σκεφτόμαστε ότι ο άλλος ίσως δεν μπορεί να μας δώσει τα ανταλλάγματα που περιμένουμε ή ότι ζητάμε πράγματα άπιαστα. Για το αν αυτά που εμείς προσφέρουμε στον άλλο είναι αρκετά, ούτε λόγος. Ίσως αυτά που προσφέρουμε και θεωρούμε ότι είναι σημαντικά, να μην είναι τόσο σημαντικά για τον άλλο διότι μπορεί απλά να μην τα έχει ανάγκη και αντίστροφα.


Είναι βέβαια δικαίωμα του καθενός το να ζητά αυτά που πιστεύει ότι αξίζει. Όπως δικαίωμά του είναι να μην αποδέχεται την σμίκρυνση αυτών ως συμβιβαστική λύση. Από την άλλη όμως κάθε σχέση είναι και συμβιβασμός. Κάνεις υποχωρήσεις, παραγκωνίζεις κάποια "θέλω" σου για να δώσεις χώρο μέσα στη ζωή σου στον άλλο να μπει και να γίνει μέρος της -πάντα αμοιβαία! Αυτό δεν σημαίνει ότι αυτομάτως  παύεις να είσαι ο εαυτός σου. Απλά παύεις να σκέφτεσαι μόνο τον εαυτό σου! Δένεσαι, μοιράζεσαι, νοιάζεσαι, μαθαίνεις τις ανάγκες και δημιουργείς συναισθήματα για τον άλλο!

Κλείνω με ένα στίχο που αγγίζει όλα τα παραπάνω:

"The greatest thing you'll ever learn is just to love and be loved in return"