Τελικά υπάρχει φιλία μεταξύ αντρών και γυναικών;

Σε μια εποχή σεξουαλικά απελευθερωμένη δεν μπορώ να μην αναρωτηθώ: υπάρχει φιλία μεταξύ αντρών και γυναικών;
Λόγω της διαφορετικότητας του φύλου υπάρχει πάντα ο "κίνδυνος" της ερωτικής έλξης. Τις περισσότερες φορές η ερωτική διάθεση είναι μονομερής και είτε εκδηλωθεί είτε όχι, η κατάσταση οδηγείται σε αδιέξοδο και τελικά η φιλία διαλύεται. Αργά ή γρήγορα απομακρύνεται ο ένας από τον άλλο προτού δυσκολέψουν περισσότερο τα πράγματα και πληγωθούν περαιτέρω. Γιατί η πληγή μένει όπως και να έχει, και πονάει όσο κι αν προσπαθούμε να το κρύψουμε.

Απ' την άλλη βέβαια μήπως όλα είναι στο μυαλό; Γίνεται να ξεκαθαρίζονται τα πράγματα απ' την αρχή, να γνωρίζουν και οι δύο τι θέλουν από την σχέση αυτή;
Προσωπικά πιστεύω ότι για να περάσεις από μια φιλία σε μια ερωτική σχέση πρέπει πρώτα να προηγηθεί ώριμη σκέψη ώστε να μην υπάρχει αμφιβολία για το αν είναι σωστό ή όχι αυτό που πάει να αλλάξει. Η ζυγαριά προς τα που γέρνει: δυνατή φιλία ή ερωτική επιθυμία; Και σαφώς ειλικρίνεια προς τον εαυτό μας και τον άλλο. Οι φίλοι είναι άτομα που εκτιμούμε και χρειαζόμαστε στη ζωή μας. Το πρώτο πράγμα που τους οφείλουμε είναι ειλικρίνεια για τα συναισθήματα μας. 

Δύο φίλοι

Κάποτε ο Άλφα είπε στην Χι: "Ταιριάζουμε τόσο που θα μπορούσαμε να είμαστε μαζί. Αλλά πάλι, από την άλλη αν κάτι πήγαινε στραβά; Το να μην μπορώ να σε δω ή να σου μιλήσω, είναι μεγάλο ρίσκο για να το πάρω"

Το σκέφτηκε πριν το πει; Δεν ξέρω. Απλά ήταν ειλικρινής με τα θέλω του για την Χι. Και είναι ακόμα φίλοι...

P.S.: Τον προβληματισμό μου και την καληνύχτα μου με ένα όμορφο τραγούδι...!

Εν λευκώ

"Σ' ένα μόνο τραγούδι

μαζεμένες τόσες αλήθειες

φόβοι και πάθη..."

Λευκή μου τύχη και λευκή ζωή μου
Γιατί τα βράδια κρύβεστε στο γκρίζο;
Βλέπω στο άσπρο σας την προβολή μου
και το μετά απ' το μετά γνωρίζω
Αν είχα θάρρος για να πω το "έλα"
τώρα δε θα 'χα τη φωτιά στο αίμα
Αν είχε χρώμα θα 'ταν άσπρη η τρέλα
Αν είχε σώμα θα 'ταν πάλι ψέμα.

Κοίτα τα χέρια πως γυρνούν στον τοίχο
σαν να χορεύουνε με τη σιωπή μου
κι εγώ που χρόνια γύρευα το στίχο
που θα εξηγήσει τη βουβή ζωή μου
μεταμφιέζω τη σιωπή σε λέξη
και τη χαρίζω σ' όποιον μου εξηγήσει
να 'χει το μέλλον μου να επιλέξει
ποιο παρελθόν μου θα ξαναγυρίσει...

Τίποτα σημαντικό.
Ζω μονάχα εν λευκώ...

Λευκή μου τύχη και λευκή ζωή μου
καλά τα λεν οι έγχρωμοί μου φίλοι
το πρόβλημά μου η υπερβολή μου
κι ό,τι αργεί απάντηση να στείλει
Αν είχε το θάρρος να φανεί ο λόγος
τώρα δε θα 'τανε φωτιά στο αίμα
Αν είχε χρώμα θα 'ταν άσπρο ο φόβος
Αν είχε σώμα θα 'ταν σαν κι εμένα.

Αν σ' αγαπούν να μάθουν να το λένε
κι αν δε στο πουν να μάθεις να το κλέβεις
κι αν θες να δεις τ' αληθινά να καίνε
πρέπει στο ύψος της φωτιάς ν' ανέβεις.

Και σε λυπούνται που δεν το 'χεις νιώσει
κι εσύ λυπάσαι που το ξέρεις πρώτος
και που κανείς δεν είχε λάβει γνώση
πως η σιωπή σου ήταν χρόνια κρότος.

Δικαίωμά μου να ποντάρω λίγα
Δικαίωμά μου να πηγαίνω πάσο
κι εκεί που λένε πως ποτέ δεν πήγα
εγώ δεν πρόλαβα να το ξεχάσω
Κι όποιος ρωτήσει γιατί πάντα φεύγω
μ' αυτό τον τόνο του λευκού στο βλέμμα
του λέω μια φράση σαν να υπεκφεύγω
με μια ελπίδα να 'ναι σαν κι εμένα...

Τίποτα σημαντικό...
Ζω μονάχα εν λευκώ....